کالبدشکافی در فضا؛ جیمز وب تصاویری ترسناک اما زیبا از سحابی جمجمه ثبت کرد

نگاهی به تصاویر تلسکوپ جیمز وب از سحابی جمجمه

نام رسمی‌تر این ابر متشکل از غبار و بقایای فضایی، سحابی PMR 1 است. تصاویر ارائه‌شده ممکن است لحظه‌ای از مراحل پایانی حیات یک ستاره را ثبت کرده باشند و در عین حال سرنخ‌هایی درباره چگونگی شکل‌گیری ساختار مغزمانند این سحابی در اختیار قرار دهند.

در متن منتشرشده در وبلاگ ناسا آمده است:

این سحابی ظاهراً شامل نواحی متمایزی است که مراحل گوناگون تکامل آن را به تصویر می‌کشند؛ پوسته بیرونی گازی که در نخستین مرحله به بیرون رانده شده و عمدتاً از هیدروژن تشکیل شده است، و ابری درونی با ساختاری پیچیده‌تر که ترکیبی از گازهای مختلف را در خود جای داده است. خط تیره‌ای که به صورت عمودی از میان سحابی عبور می‌کند و ظاهری جمجمه‌مانند به آن می‌بخشد، احتمالاً پیامد یک فوران یا جریان خروجی از ستاره مرکزی است؛ رویدادی که معمولاً در قالب دو جت دوقلو که در جهت‌های مخالف از مرکز به بیرون پرتاب می‌شوند، رخ می‌دهد.

برای ثبت این سحابی، هم از دوربین فروسرخ نزدیک تلسکوپ جیمز وب و هم از ابزار فروسرخ میانی آن استفاده شده است.

NGC 2467 که با لقب «سحابی جمجمه و استخوان‌های ضربدری» شناخته می‌شود، ناحیه‌ای فعال از تولد ستارگان است؛ ناحیه‌ای که ظاهر آن گاهی به صورت یک ماندریل (نوعی میمون رنگارنگ) هم توصیف شده است. در این منطقه، ابرهای عظیم گاز هیدروژن وجود دارند که همچون رحم کیهانی، ستارگان جدید را در دل خود پرورش می‌دهند.

برای مدت طولانی تصور می‌شد NGC 2467 هسته‌ی انجمن ستاره‌ای Puppis I باشد. با این حال، بررسی‌های دقیق‌تر نشان داده‌اند که NGC 2467 در واقع یک خوشه‌ی باز مستقل نیست؛ بلکه حاصل هم‌پوشانی چندین گروه ستاره‌ای مختلف در امتداد یک خط دید تقریباً یکسان است. این گروه‌ها نه‌تنها در فواصل متفاوتی از ما قرار دارند، بلکه سرعت‌های شعاعی کاملاً متفاوتی نیز دارند.

یکی از این گروه‌ها مجموعه‌ای جوان و بسیار دوردست در آن‌سوی Puppis OB2 است، در حالی که گروهی دیگر—نزدیک‌تر و شامل ستارگانی با تیپ طیفی دیرتر—در فاصله‌ای مشابه با Puppis OB1 قرار دارد. این ترکیب پیچیده باعث شده NGC 2467 بیش از آنکه یک ساختار واحد باشد، تصویری فریبنده از چند ساختار متفاوت در عمق‌های مختلف فضا به نظر برسد.