میتوانید ظاهر فارنت را به سلیقه خود تغییر دهید.
سریال The Pitt دیدگاه تیز و دقیقی درباره هوش مصنوعی دارد. درام پزشکی شبکه HBO با ظرافت یک داستان هوشمندانه درباره جذابیت‌ها و نگرانی‌های هوش مصنوعی مولد روایت می‌کند.
اگر این سریال جذاب را دیده باشید، هر قسمت از The Pitt شامل میزان قابل توجهی تروما و آسیب پزشکی است که گاه باعث می‌شود درام بیمارستانی شبیه یک سریال ترسناک به نظر برسد.
برخی بیماران با زخم‌های عمیق دست و پنجه نرم می‌کنند و برخی دیگر با عفونت‌های شدید خونی مواجه‌اند که می‌تواند اعضای بدن آن‌ها را تهدید کند و هرج و مرج حاکم بر اورژانس، شخصیت‌های محوری سریال را مدام در مرز فروپاشی قرار می‌دهد، اما آنچه بیش از صحنه‌های خون‌آلود لرزه بر اندام مخاطب می‌اندازد، زیرپوستی‌ترین خط داستانی سریال یعنی نفوذ تدریجی هوش مصنوعی به سیستم بیمارستان است.
در فصل دوم، The Pitt بار دیگر تمام رویدادهای یک شیفت 15 ساعته در اورژانس مرکز پزشکی تروما پیتسبرگ را روایت می‌کند. فصل دوم در روز چهارم ژوئیه، یکی از شلوغ‌ترین روزهای بیمارستان‌ها، جریان دارد؛ در حالی که پزشک ارشد، دکتر مایکل رابی رابینویچ (نوآ وایله)،آخرین شیفت خود را قبل از رفتن به یک مرخصی طولانی سپری می‌کند.
در غیاب او، دکتر «باران الهاشمی» (با بازی سپیده معافی بازیگر ایرانی-آمریکایی) برای رهبری بخش اورژانس وارد میدان می‌شود. اگرچه رابی به مهارت‌های حرفه‌ای دکتر الهاشمی احترام می‌گذارد، اما یک نقطه‌ی اصطکاک بزرگ میان آن‌ها وجود دارد: اصرار دکتر الهاشمی بر استفاده از نرم‌افزار ثبت وقایع و یادداشت‌برداری (Transcription) مبتنی بر هوش مصنوعی.
با اینکه فصل با آرامش نسبی آغاز می‌شود، با شلوغ‌تر شدن بیمارستان، فشار کاری بر پزشکان، به‌ویژه رزیدنت سال دومی، دکتر «ترینیتی سانتوس»، به اوج می‌رسد. او زمان کافی برای ویزیت تمام بیماران و ثبت دقیق علائم در پرونده‌های پزشکی را ندارد. دکتر الهاشمی که می‌داند هوش مصنوعی بی‌نقص نیست، سانتوس را گزینه‌ای عالی برای آزمایش این فناوری می‌بیند تا فرآیند ثبت پرونده‌ها را سرعت ببخشد.
در ابتدا، نرم‌افزار هوش مصنوعی به خوبی از عهده‌ی تبدیل گفتار به متن برمی‌آید، اما دیری نمی‌پاید که واقعیت هولناک رخ نشان می‌دهد و هر دو پزشک وقتی یک جراح با خشم وارد اورژانس می‌شود و پرونده‌هایی را نشان می‌دهد که دارای اشتباهات فاحش و خطرناکی هستند؛ اشتباهاتی که می‌توانست به درمان کاملاً غلط و مرگبار بیماران منجر شود، متحیر می‌شوند.
سریال The Pitt به جای پرداختن مستقیم به داستانی کلیشه‌ای و به جای اینکه صرفاً به شعارهای کلیشه‌ای مثل «هوش مصنوعی خطرناک است» بسنده کند، با ظرافت دلایل تمایل کادر درمان به این فناوری را واکاوی می‌کند. دکتر الهاشمی دانشجویانش را به استفاده از این ابزار تشویق می‌کند، اما مدام به آن‌ها هشدار می‌دهد:
«شما مسئول جان بیمار هستید، نه ابزارهایتان. تمام خروجی‌های هوش مصنوعی باید دوباره چک شوند.»
این هشدارها بازتابی از دنیای واقعی است؛ جایی که گزارش‌هایی از شکایت بیماران بابت جراحی‌های ناموفق مرتبط با هوش مصنوعی و مطالعاتی که نشان‌دهنده غیرقابل‌اعتماد بودن مدل‌های زبانی بزرگ (LLM) در پیش‌بینی پیامدهای سلامت بیماران است، به گوش می‌رسد.
نکته‌ی هوشمندانه فصل دوم سریال The Pitt این است که نشان می‌دهد پذیرش فناوری در محیط حرفه‌ای می‌تواند کارهای اضافی (مانند ضرورت بازبینی دقیق متون تولید شده توسط هوش مصنوعی) ایجاد کند و در واقع به فرسودگی شغلی بیشتر دامن بزند. در ابتدای فصل دوم، دکتر الهاشمی ممکن است یک شخصیت عمدتاً ضد قهرمان به نظر برسد، اما تیم نویسندگی The Pitt با هوشمندی روی ایده بزرگ‌تری تمرکز کرده است.
نویسندگان سریال در فصل دوم بر این حقیقت پافشاری می‌کنند که تکنولوژی هرگز نمی‌تواند جایگزین راه‌حل‌های ساختاری شود. هوش مصنوعی شاید سرعت ثبت پرونده را بالا ببرد، اما نمی‌تواند مشکل کمبود پرسنل اورژانس را حل کند یا زمانی که بیمارستان‌های اطراف تعطیل می‌شوند و سیل بیماران به یک مرکز سرازیر می‌شود، معجزه کند.
تراکم بیماران در اتاق‌های انتظار و کادر درمانی که زیر بار مسئولیت له می‌شوند، آینه‌ی تمام‌نمای چالش‌های امروز بیمارستان‌های واقعی است. برای حل این بحران، سیستم درمانی به نیروی انسانی بیشتر و بودجه‌ی مناسب نیاز دارد، نه فقط الگوریتم‌های جدید.
روش عملکرد شخصیت‌هایی مانند دکتر سانتوس و پرستارانی مانند دانا ایوانز (کاترین لاناسا) که با بیماران پرتقاضا و منتظر در سالن‌های شلوغ مواجه می‌شوند، بازتاب مستقیم چالش‌های واقعی بیمارستان‌ها است.
The Pitt به راحتی می‌تواند (و احتمالاً قبل از پایان فصل خواهد کرد) داستانی درباره اشتباهات ناشی از هوش مصنوعی مولد روایت کند که منجر به خطاهای جراحی و شکایت قانونی می‌شود. اما سریال درست عمل کرده است که واقعیت را برجسته می‌کند: برخی مسائل بحرانی در محیط کار با فناوری جدید قابل حل نیستند و نیازمند رویکردهای بنیادی‌تر هستند.
فصل دوم سریال The Pitt به درستی دست روی این واقعیت گذاشته است که برخی از بحران‌های کلیدی در محیط کار را نمی‌توان صرفاً با اضافه کردن فناوری‌های نوین به سمت آن‌ها حل کرد. هوش مصنوعی شاید نحوه تجربه‌ی ما از مسیر درمان را تغییر دهد، اما هرگز نمی‌تواند جایگزین زیرساخت‌های انسانی و فضای فیزیکی مورد نیاز برای مراقبت از جان انسان‌ها شود.
وارد حساب کاربری خود شوید تا از امکانات فارنت بهره‌مند شوید.اگر حساب کاربری ندارید، همین حالا ثبت‌نام کنید تا از محتوای خاص و خدمات ما لذت ببرید.
دیدگاه شما پس از بررسی توسط تحریریه منتشر خواهد شد. در صورتی که در بخش نظرات سوالی پرسیده‌اید اگر ما دانش کافی از پاسخ آن داشتیم حتماً پاسخگوی شما خواهیم بود در غیر این صورت تنها به امید دریافت پاسخ مناسب از دیگران آن را منتشر خواهیم کرد.
ایمیل شما منتشر نخواهد شد.