نقد و بررسی قسمت دوم فصل هشتم سریال Game of Thrones

وقتی که اعلام شد جی آر آر مارتین همکاری خود را با سازندگان سریال بازی تاج و تخت به حداقل رسانده است، پیش‌بینی می‌شد که سازندگان سریال با مشکل محتوایی برخورد خواهند کرد. همان‌طور که در این دو قسمت از سریال دیده شد قصه‌ی مردان هفت‌اقلیم را باید در کنار شومینه و خوابگاه‌ها و بسترهایی برای هم‌خوابگی در زیرزمین‌ها بازخوانی کرد. همان استراتژی که سریال‌های ماه رمضان ایرانی وقتی‌که به بن‌بست می‌خورند و ایضا شب‌های قدر نیز فرامی‌رسد شروع به بازپخش سریال از قسمت اول تا آخرین قسمت می‌کنند و در بهترین حالت برای آن حالتی در نظر می‌گیرند  که عده‌ای دور یک میز جریان‌های گذشته را به‌پیش می‌برند و در این بین به گذشته نیز با فلش بک های متوالی نقبی زده می‌شود. اگر این یک نوع کلاه‌برداری در سطح یک کشور خاورمیانه‌ای با صنعت سریال سازی بسیار ضعیف بود، این تاکتیک HBO یک کلاه‌برداری کلان از مخاطبین بین‌المللی در سطح جهانی است.

حتی صحنه‌های جنسی این سریال هم نمی‌تواند دیگر مخاطبین جدی سریال را راضی نگه دارد. چون همه از خلأ نبود داستان رنج می‌برد. بگذارید دقیق‌تر نگاه کنیم. با همه‌ی جنایت‌ها و خیانت‌هایی که هرکدام از این جنگاوران و قدرتمندان در له یا علیه یکدیگر کرده‌اند اما دشمنی واحد توانست همچون آب توبه توانست تمام این شر و بدی‌های آنان را تطهیر کند. سر جیمی بخشیده می‌شود. تیریون دوباره قدرت می‌گیرد. وحشی‌ها به داخل وینترفل می‌آیند. دنریس از سر دوستی با سانسا وارد می‌شود. تا اینجای کار هم می‌توان این درام ضعیف را نادیده گرفتموضوع آن جایی بی‌معنی می‌شود که هرکدام از آن‌ها همچون مسیحی از گور بازگشته حال ادعای جوانمردی و یکه‌تازی در میدان نبرد علیه ضد انسان را دارند. حتی با فرض این‌که این امر مبهم یعنی وایت‌واکرها، هر معنای انسانی را تهی می‌کند اما باید دید که آیا این استحاله تا چه حد برای مخاطب باورپذیر است. در قسمت دوم فصل هشتم سریال بازی تاج‌وتخت این مفهوم به شکلی بسیار بی‌معنی معرفی می‌شود. جان انسان که در اثنای جنگ بی‌مقدار بوده حال ارزش پیدا می‌کند چراکه دشمنی وجود دارد که در مورد او حتی خوب و بد هم صدق نمی‌کند. شاید نویسنده‌ی سریال هم این ضعف را دریافته است که دیالوگی بی‌مورد را بر دهان سر جیمی جای می‌کند با این مضمون که آنجا قضیه متفاوت بود. ما در جنگ بودیم و هریک برای خانواده‌ی خود می‌جنگیدیم.

دیگر موضوع آن‌که ما همچنان با ماهیت وایت واکرها ناآشناییم و نویسنده قصد دارد با گروگان‌گیری مخاطب آن را تا آخرین قسمت همراه کند. گمانه‌زنی‌ها در مورد این‌که هرکدام از این وایت واکرها همین جنگجویان فعلی هستند که پس از شکست و فرو غلتیدن در تاریکی بار دیگر سر برآورده‌اند هم نمی‌تواند فصل هشتم سریال را از دام بی‌محتوایی برهاند. آن‌ها به درون تاریخ فرورفته‌اند و چون به حافظه‌ی تاریخی انسانی دست پیداکرده و آن را نابود کرده‌اند، تاریخ همواره تکرار می‌شود و شاید پادشاه شب همان جان اسنو یا دنریس یا هرکدام از این مبارزان حاضر در وینترفل باشند.

اما این بازی زمانی نوعی، آن موقع می‌توانست برای سریال مثمر ثمر باشد که اصولاً راهی دراماتیک به‌سوی گسترش قصه پیدا می‌کرد. چپاندن حساس‌ترین نقاط قصه در هشت قسمت آن‌هم با روشی که این دو قسمت پیشه کرده‌اند، درنهایت به یک پایان بی‌دروپیکر و گسسته ختم می‌شود که به‌احتمال فراوان موقعیت قصه را نه موقعیت‌های بصری بلکه به دلیل ضیق وقت دیالوگ‌هایی از زبان این یا آن تشریح خواهد کرد.

در نهایت باید گفت که این بار هم همچون دیگر سریال‌های پرمخاطب amc یا HBO، این ابرسریال فانتزی هم به سرنوشت Walking Dead و Breaking Bad دچار خواهد شد و پایانش با پایانی رستگارآمیز از تولد دوباره‌ی امید و مسیح گره خواهد خورد. سریالی که با توجه به شخصیت‌های گسترده و بسیارش لازم نبود همه‌ی آن‌ها را به ناگهان و در جنگ آخرالزمانی سریال حذف کند اما به نظر می‌رسد این سخن باز به اثبات رسید که هرکجا که سرمایه‌ای گزاف پای بگذارد هنر از بین خواهد رفت.